Bu film, oyunculara yalnızca “saklanın ve birbirinizi bulun” talimatı verilen, bütünüyle doğaçlama bir oyunun kamera kaydından oluşur. Oyuncular ne mekânın anlamını ne de aradıkları kişilerin kim olduğunu bilmeden, karanlık ve kirli bir depoya dağıtılır. Film, bu belirsizlik hâlinde ortaya çıkan güç, tehdit ve dayanışma reflekslerini çıplak hâlleriyle gözlemlemeyi amaçlayan bir çalışma olarak açılır; stüdyoda oyuncuların kısa yorumlarıyla çerçevelenir. Birinci bölümde erkekler saklanan kadınları arar. Başlangıçta kimi “polis”, kimi “görevli” gibi iyi niyetli roller hayal ederken, karanlık depo, kapatılma hissi ve kadınların korkusu, arayışı hızla baskı ve şiddet potansiyeli taşıyan bir oyuna çevirir. Bulunan kadınlar bir odaya kapatılır, erkekler arasında “koruma mı, tehdit mi?” ikilemi giderek bulanıklaşır. Stüdyo röportajlarında hem kadınlar hem erkekler, şiddete meyli, toplumsal kodları ve “oyun olsun diye” bile ne kadar hızlı sertleştiklerini sorgular. İkinci bölümde roller tersine döner; bu kez kadınlar saklanan erkekleri arar. Kadınlar depoyu bir akıl hastanesine dönüştürür; kendilerini hemşire, erkekleri ise travmalı, çocuklaşmış hastalar olarak kurgularlar. Şefkat, oyun ve tehdit (ilaç, iğne, cezalandırma) iç içe geçer. Kadınlar hem bakım veren hem sorgulayan bir otoriteye dönüşürken, erkekler kırılgan, korunmaya muhtaç bedenlere dönüşür; ilk bölümdeki fiziksel şiddetin yerini daha çok psikolojik baskı alır. Üçüncü bölümde tüm grup bu kez birlikte, Ceren adlı kayıp bir kızı ve onu aramalarını isteyen görünmez figür Rıza’yı merkeze alan muğlak bir hikâyenin içine düşer. Kimsenin tam olarak neyi, kimin için yaptığı belli değildir; kapılar kilitlenir, çıkışlar kapanır, suç, sorumluluk ve vicdan tartışmaları arasında gerilim tırmanır. Film, üç bölüm boyunca iletişimsizliğin, belirsizliğin ve toplumsal cinsiyet rollerinin insanları nasıl adım adım şiddete ya da dayanışmaya ittiğini, hiçbir yazılı senaryo olmadan, sadece o anki içgüdülerine bırakarak ortaya koyar.